Kosmologia – nauka duchowa

O egoizmie i altruizmie

Martinus odpowiada na pytania

PDF do pobrania

Co to jest egoizm?

Egoizm jest cechą o fundamentalnym znaczeniu, stanowiącą podstawę instynktu samozachowawczego. Pod wpływem egoizmu żywa istota wykorzystuje wszystkie swoje możliwości w taki sposób, by zapewnić sobie bezpieczeństwo i przetrwanie swojego potomstwa. Przejawem egoizmu jest żądza, przesłaniająca inne aspekty życia, by uzyskać przewagę nad innymi istotami w celu zaspokojenia ich kosztem swoich własnych potrzeb. Pod wpływem egoizmu istota może narazić inne na śmierć, cierpienia czy utratę zdrowia lub sprawności fizycznej. Egoizm leży u podstawy prawa zwanego „prawem silniejszego”, prawo to reguluje stosunki między istotami w królestwie zwierząt. Pod wpływem egoizmu tylko najsilniejsze i najbardziej wytrzymałe zwierzęta przeżywają i mają możliwość rozwoju, podczas gdy najsłabsze nieuchronnie czeka śmierć.

Instynkt samozachowawczy stymuluje rozwój cech najlepiej zapewniających zwierzęciu możliwości zdobycia pożywienia i zapewnienie sobie bezpieczeństwa. Warunkiem egzystencji zwierzęcia jest zdobycie tak dużej przewagi nad innymi, jak tylko jest to możliwe. Ponieważ w wyniku naturalnej selekcji przeżywają zwierzęta, które mają przewagę nad słabszymi, to królestwo zwierząt składa się z gatunków i ras, które najlepiej sprostały wymogom walki o przetrwanie. Z tego powodu zwierzęta żyjące współcześnie są doskonalsze i piękniejsze od zwierząt prehistorycznych.

Na tym etapie rozwoju egoizm osiąga swoje szczytowe znaczenie i od tego momentu następuje przemiana zwierzęcia w całkiem inną istotę. Cechy właściwe zwierzętom, takie jak imponująca siła fizyczna oraz umiejętności zapewniające przewagę w walce o byt, ulegają degeneracji. Zanikanie egoizmu wywołane jest pojawieniem się nowej cechy, która też ma fundamentalne znaczenie. Cecha ta nosi miano „altruizm”. Pod wpływem rozwoju tej cechy następuje początek przemiany zwierzęcia w człowieka. Tak więc fundament życiowy człowieka w początkowym okresie jego wędrówki z głębi mroku ku światłu stanowią dwie całkowicie odmienne od siebie zasady. Każda z nich stymuluje rozwój właściwych sobie cech i umiejętności. Pierwsza to zasada egoizmu, ona stopniowo traci swoją moc. Druga to właśnie zaczynająca się rozwijać i zyskiwać znaczenie zasada altruizmu. Istota ta będzie jeszcze przez bardzo długo trwającą epokę kierowała się egoizmem, pod wpływem którego będzie troszczyć się tylko o siebie samą. Symbolem człowieka będącego w trakcie przemiany zasad życiowych ze zwierzęcych na ludzkie jest Sfinks. Pół zwierzę, pół człowiek. W świadomości takiej istoty egoizm i altruizm występują obok siebie.

W takim samym stopniu jak prawo silniejszego jest korzystne i logiczne dla zwierząt, tak samo jest destruktywne dla istot ludzkich. Prawo silniejszego zapewnia fizyczny komfort, ale wnosi ze sobą moralny niepokój. Absolutnie doskonały byt człowieka uzależniony jest od wyzbycia się z jego mentalności egoizmu, tak aby w jego osobowości zapanował wyłącznie altruizm. Tylko altruizm może przyczynić się do rozkwitu radości i szczęścia, a nastąpi to, gdy celem życia człowieka będzie służenie innym istotom. Egoizm i wszystkie wynikające z niego cechy i skłonności właściwe zwierzętom uniemożliwiają stworzenie doskonałego, prawdziwie ludzkiego bytu. Uniemożliwiają również dostęp do kosmicznej świadomości, zwanej także świadomością chrystusową. Dzięki tej świadomości człowiek wkroczy w epokę, w której wszyscy będą miłować wszystkich. Nie nastąpi to dopóty, dopóki egoizm i wynikające z niego cechy w mniejszym lub większym stopniu będą występować w ludzkiej mentalności i psychice. W ten sposób obecność egoizmu spełnia rolę symbolicznych cherubów strzegących dostępu do drzewa życia. Co oznacza, że egoizm stanowi mentalną zaporę uniemożliwiającą kosmiczne narodziny, dzięki którym człowiek będzie mógł stać się obywatelem królestwa niebieskiego. Panuje w nim prawdziwy pokój, a sam człowiek będzie tam odczuwał tożsamość ze swoim stwórcą, Ojcem Niebieskim.

To właśnie egoizm odgradza dzisiaj narody zamieszkujące Ziemię od rzeczywistego pokoju i prawdziwej szczęśliwości, zapowiedzianych w Bożonarodzeniowej Ewangelii. To egoizm w mentalności człowieka jest przyczyną wszelkiego mrocznego losu. To egoizm utrzymuje ludzkość w okowach cierpień, gdzie wszyscy prowadzą wojnę przeciw wszystkim, a człowiek jest w dysharmonii z samym sobą. Z czasem stanie się oczywiste dla każdego, że altruizm jest najdoskonalszą cechą, jaką może mieć człowiek. Wypełniając altruizmem swoją mentalność i psychikę, pozwalamy wpłynąć królestwu niebieskiemu do swojego życia i do swoich relacji z innymi istotami. W ten sposób przyczyniamy się do tego, by w naszym prywatnym życiu oraz relacjach z naszym otoczeniem i bliźnimi zapanował trwały pokój.

Tytuł oryginału: „Hvad er selviskhed? Spoergsmaal nr 31”. Publikacja w biuletynie „Kontaktbrev” w 1951 r. © Martinus Institut 1981. Przekład: Tadeusz Hynek. Korekta: Anna Popis-Witkowska.

Przypis tłumacza

Wojna wszystkich przeciw wszystkim („Bellum omnium contra omnes”) to słowa wypowiedziane przez angielskiego filozofa Thomasa Hobbesa, według którego człowiek wolny, kierujący się egoizmem, będzie prowadził walkę o przetrwanie, przez co świat ogarnie wojna wszystkich przeciw wszystkim.